Jakarta, 1 februari 2005   

Preken

Vandaag (woensdag) moest ik naar school en daarna preken op SETIA. Elke woensdagmiddag is er een bijeenkomst voor alle studenten en docenten van SETIA. Bovendien is elke eerste woensdag van de maand een dag van vasten op de Hogeschool. Dus maar een banaantje in m’n broekzak mee om op de terugweg in de auto op te peuzelen…
Goed, na de college's van acht uur tot half elf volgde een kleine pauze. Vanaf elf uur begon de wekelijkse dienst met alle studenten, stafleden en docenten. Ik mocht een preek houden. "Ja, je mag gerust een preek van drie kwartier houden, hoor, we zijn wel wat gewend hier!" Na anderhalf uur praisen, zitten op de grond (!) zonder eten, opstaan en weer zitten, was ik tamelijk gebroken. Niet de honger of de dorst, maar de harde vloer heeft me bijna gekraakt. Ik denk dat ik te fijn gebouwd ben voor de harde vloeren bij de evenaar. Maar de ruim zeshonderd studenten houden het moeiteloos vol op de vloer te zitten zonder eten en zonder drinken van elf uur tot vier uur! Enfin, tegen één uur mocht ik mijn verhaal houden. En ik heb het maar gehouden op ruim twintig minuten te preken over de zendingsopdracht van Ps 9,20-21: "Laat de volken weten dat zij maar mensen zijn!" Ik ben per slot van rekening de missioloog op Setia, dus dan zullen ze het weten ook!

Wateroverlast

Jakarta heeft in deze maanden regelmatig te kampen met wateroverlast. Niet dat het dan overal blank staat, maar er lopen altijd weer heel wat plaatsen onder, en daardoor loopt het verkeer vast en is er werkelijk niet door te komen. Nu schijnt dat ieder jaar in januari wel het geval te zijn, maar daar is nog steeds geen afdoende oplossing voor gekomen. Het excuus is dat de riolering en waterafvoer nog uit de Nederlandse tijd stamt en dat die niet berekend is op de miljoenen-stad die Jakarta nu is. (hebben we het gedaan, krijgen we nog de schuld!)
Dat ze daar inmiddels zelf ook wel wat aan hadden kunnen doen….daar hadden ze even niet aan gedacht. Het geld gaat niet altijd naar de in onze ogen zinvolle projecten. Er worden overal in de stad geweldig protserige malls, villa’s of appartementen gebouwd. Ik las in de krant dat sommigen ze spottend: ‘weddingcake’-gebouwen noemen. Dan weet je ongeveer hoe ze eruit zien. Een hoog gehalte aan tierelantijnen en verdiepingen in allerlei pastelkleuren, zoals rose, lichtgele en mintgroen geschilderd.
Afgelopen zaterdag was het weer mis: we kwamen van onze wekelijkse oefening in de sportschool terug en ondertussen was het gaan regenen. We konden niet meer bij ons huis komen, want de weg daar naartoe was ondergelopen. Iedereen staat dan te gebaren aan de kant van de weg dat we om moeten keren, dus dat deden we toen maar. Ook de andere route werd geblokkeerd door een geweldige rivier van water. Er kwamen ons wel auto’s tegemoet die 4WD hadden en iets hoger op de wielen stonden (je weet wel van die P.C.Hooft-tractoren) maar wij durfden er niet aan (we waren zonder chauffeur). Andere luxeauto's die het wel probeerden bleven steken, en er ging een gejuich op onder het toeschouwende publiek dat de gestrande auto met vereende krachten uit de banjir duwde. Ik zag het niet zien zitten om een onderwater gelopen auto weer aan de praat te krijgen.
We zijn een kopje lekkere cappuccino gaan drinken en hebben de bui maar even afgewacht. Toen we wat later er wel door gingen, kwam het water slechts tot de wielassen, en kwamen we veilig thuis.
Onze chauffeur zei later heel vrolijk dat onze auto wel door plassen (lees: rivieren) kan rijden die zo diep zijn dat het water tot aan de bovenkant van de wielen komt. Dat durven wij nog niet uit te proberen...

Tot slot nog een foto van de diploma-uitreiking, 17 december. De docenten zijn net de trap van het gebouw opgeklommen, en daarna volgen de studenten, ook allemaal keurig in toga met pet! Rechts ds. Mak.

 terug