Jakarta, zondag 15 mei 2005

Druk

De datum van ons verlof begint steeds dichterbij te komen, maar we hebben nog een paar heel drukke weken voor de boeg. Vooral Dick. (Of herhaal ik mezelf nu?). Hij krijgt er steeds meer werk bij. Naast het gewone lesgeven en de scriptiebegeleiding (die in deze tijd van het jaar steeds intensiever wordt en steeds meer tijd kost), moet hij tegenwoordig iedere maandag lesgeven aan de staf van Setia, moet hij op 'vrije' dagen (zoals de zaterdagen en alle andere dagen waarop hij gewoonlijk de lessen voorbereidt) lesgeven aan een groep Papoea-dominees die op Setia worden bijgeschoold en moet hij een of ander theologisch artikel van 10-15 pagina's schrijven (in het Indonesisch uiteraard). Hierdoor komt al het andere werk in de knel, natuurlijk. Maar ja.
Iedereen op Setia werkt zo hard en doet al het extra werk er gewoon bij. Er zijn gewoon niet genoeg docenten. Of er zijn teveel studenten, het is maar hoe je het bekijkt. In elk geval is het niet makkelijk om nee te zeggen, want dan gaat het werk naar een andere overbelaste collega...

Moederdag

Vorige week zondag was het moederdag, iets dat in de JICF (de internationale kerk waar we naar toe gaan) uitgebreid gevierd werd. De jongeren van de JICF hadden een video gemaakt. 'Teens Fear Factor.' Om de ouderen in de kerk te laten meemaken hoe fearful het leven van tieners is. Een ontzettend grappige film, waarin ze allemaal meespeelden en die heel duidelijk liet zien waar tieners bang voor zijn: voor alle verleidingen die op ze afkomen, om buitengesloten te worden als ze als christenen niet meedoen met roken, drinken etc. Iedereen zit hier natuurlijk op een niet_christelijke school, dus het is best moeilijk voor deze jongeren om te leven als christen.
De speciale jeugdleider hield een preek over Prediker (Gedenk uw schepper in uw jongelingsjaren), en hield ons nog eens voor hoe belangrijk het is om goede rolmodellen te zijn voor jongeren. Om aandacht te besteden aan jongeren die niet je eigen kind zijn, zeg maar. Jongeren nemen vaak niets aan van hun eigen ouders, terwijl ze wel blijken te luisteren naar andere volwassenen (die in feite dezelfde dingen zeggen als hun eigen ouders, maar die in elk geval niet de ouders zijn). En de beslissing om Jezus te volgen wordt in 80 % van de gevallen genomen vóór het 18e jaar.
Na de preek moesten alle jongeren tot hun ontsteltenis naar voren komen, en voor in de kerk gaan staan. Alle gemeenteleden moesten een of twee van hen in gedachten nemen en voor ze bidden en ze zegenen. Heel mooi (jullie merken dat we hier nogal evangelisch worden).

Radio

Vandaag was er een man in de kerk die vertelde over het werk dat hij via de radio in Indonesië deed. Hij woont in Australië, maar verzorgt christelijke uitzendingen voor Indonesiërs. Iets wat je in Indonesië zelf nooit zou mogen doen, want evangeliseren is hier streng verboden. Het levert ontzettend veel reacties op van Indonesiërs over de hele wereld, en hij was nu op zoek naar christenen die contacten willen onderhouden met deze zoekers. Je moet er wel Indonesisch voor kunnen spreken, maar als er onder jullie Indonesisch sprekende vrijwilligers zijn... Mail me!

Gebed

Het is eigenlijk een vreemd leven hier, met aan de ene kant de Nederlandse cultuur: koninginnedag (Justin, Lennart en Joël playbackten als drieling van de Kameleon), dodenherdenking op Menteng Pulo, rommelmarkt, niveaulezen, en diplomazwemmen, en aan de andere kant de Indonesische cultuur: de taal, de armoede, de hitte, de regen, de ziektes (het is weer dengue-fever (knokkelkoorts)tijd, en de directeur van de Nis is er twee weken lang doodziek van geweest), het verschrikkelijke verkeer en al die ongelofelijk vriendelijke mensen, die zo vol vuur in Allah geloven, vijf keer per dag bidden en Jezus zien als een profeet...
We bidden dat door het werk van Setia en door al het
andere werk dat er gebeurt de mensen hier Jezus mogen
gaan kennen als hun redder, en God als hun vader.

 terug   naar boven