Jakarta, 21 december 2004   

Terwijl jullie tenminste nog zes procent kans hebben op een witte kerst, hebben wij een kans van 99 procent op een natte kerst. Nog steeds heet hier, maar het regent in elk geval weer. De beveiliging in Jakarta is weer verscherpt, nu er van verschillende buitenlandse veiligheidsdiensten serieuze waarschuwingen zijn gekomen voor aanslagen op buitenlandse doelen. Het grappige is dat de kinderen het allemaal heel gewoon vinden, en dat je ze bij het spelen dingen hoort zeggen als 'even zien of er geen bom in je auto zit!'

We hebben een paar drukke weken achter de rug. Eerst Sinterklaas natuurlijk, die met een brandweerauto op school aankwam om een piet met hoogtevrees uit een boom te redden. Zie www.nis.or.id, onder activiteiten, 'Sinterklaas op school' (onder 'in de pendopo' en 'in de klassen' staan de jongens ook alle vier).

Verder moesten de jongens natuurlijk oefenen voor kerstviering van school. Dit jaar jammer genoeg geen musical. Alle klassen deden een stukje. Richards klas zong liedjes. Justin, Lennart en Joëls klas deed een stuk over de 'kleine kerstvrouw', die nooit meemocht als de kerstmannen cadeautjes gingen rondbrengen, omdat de kerstmannen haar veel te klein vonden. Justin was kerstman, Joël rendier en Lennart was een beer. De meester las voor, terwijl de kinderen speelden. Hier zijn ze op weg naar de klas. Samen met twee moeders had ik de kinderen geschminkt. In het halfdonker (de kinderen zaten met alleen kaarsjes aan in de klas van hun pizza-kerstdiner te genieten), dus Frouke had Lennart, zo bleek later, per ongeluk paars geschminkt in plaats van bruin...

Ik heb geloof ik al een keer geschreven over de blokfluitlessen die Hiëronyma en ik geven. Nou, de kinderen hebben na zes lessen hun eerste optreden achter de rug. 'Twinkle twinkle little star' hebben ze gespeeld. (Dat was namelijk het eenvoudigste kerstliedje dat ik kon vinden. Ze kunnen nog niet zoveel noten...). Ik had Richard speciaal voor deze gelegenheid ingeschakeld omdat hij als enige al blokfluit kon spelen en de hoge e kende. Hij moest de eerste regel in zijn eentje spelen, en de andere kinderen vielen daarna in. Ik dirigeerde, en Hiëronyma (helemaal links) deed met haar eigen blokfluit voor hoe ze hun vingers moesten zetten, en dat was ook wel nodig... Maar het ging goed, en de kinderen kregen een donderend applaus.

Dick is net terug van een reis naar Sulawesi. Hij is vorige week zaterdag weggegaan, samen met een Indonesische collega. Eerst een vliegreis van Jakarta naar Ujung Pandang, daarna om tien uur 's avonds met de bus verder. Ze kwamen om half zeven 's morgens in Rante Pao aan, bleven daar een nacht slapen, en moesten de dag daarna weer verder met de bus. Dwars door de bergen, een tocht langs allemaal ravijnen. Goed dat ik dat niet wist van tevoren... Hij heeft een kerstviering in Lambarese bijgewoond en daar gepreekt, en heeft veel met mensen kunnen praten. Ook met oud-studenten en studenten die hier hun praktijkjaar hadden. Heel nuttig dus. Tussendoor werd hij steeds volgepropt met rijst en papeda (een soort slijmerige waterpap gemaakt van sago), en op de brommer langs kerken en toeristische attracties gevoerd. Met een plastic helm op zijn hoofd, tachtig kilometer per uur... De toeristische attracties bestonden vooral uit doodshoofden en begraafplaatsen.
In Toraja (Zuid-Sulawesi) worden de doden pas begraven (nou ja, begraven - bijgezet in grote gaten in de bergwand of in een rotsopening) als er geld is voor een enorm feest. Tot die tijd worden ze zolang thuis in de slaapkamer bewaard (in kist weliswaar), soms jarenlang, want er moet wel genoeg te eten zijn op de begrafenis.

Dick heeft ook kennis gemaakt met de familie van pak Matius Mangentang, de rector van Setia. In de vijftiger jaren werden de mensen in het gebied waar zij woonden gedwongen om islamiet te worden. Zij zijn toen verhuisd naar een gebied waar ze wel christen mochten blijven. In principe mag iedereen in Indonesië kiezen of hij christen, islamiet of boeddist wil zijn. Maar in de praktijk is de islam hier toch de heersende godsdienst.
Zo moeten ook bv. mensen die in een transmigratiedorp willen gaan wonen, eerst ondertekenen dat ze islamiet zijn. Vanwege de overbevolking op Java worden groepen mensen verhuisd naar opengekapte stukken oerwoud in Papua bijvoorbeeld. Daar worden complete dorpjes uit de grond gestampt. Vijfhonderd identieke huisjes, een paar winkels, een school, een moskee, een kerk... We hebben in Papua vanuit de lucht regelmatig van die dorpjes gezien. Echt in the middle of nowhere. Maar goed, als je een huis krijgt, en wat kunstmest, en misschien een baan, dan is de keus waarschijnlijk snel gemaakt.
Dick heeft gepraat met een man die in zo'n project werkte, en die ontdekte dat er stiekum toch allemaal christenen woonden. Hij heeft uiteindelijk voor elkaar weten te krijgen dat er toch kerkdiensten gehouden mochten worden.
Van Pak Matius - die erg geïnteresseerd was in alle foto's, waar zijn familie natuurlijk ook op stond (onder andere met z'n allen zittend op een familiegraf naast het huis) - hoorde Dick dat het toch wel heel goed is dat hij als blanke dit gebied bezocht heeft. De GKSI (de Setia-kerk) wordt hier nog vaak gezien wordt als een secte, en Dicks aanwezigheid is voor buitenstaanders een bewijs van het feit dat het geen secte is... Blanken staan in hoog aanzien in Toraja, omdat zij het evangelie er gebracht hebben, dus als er ineens een blanke dominee rondloopt, zal het toch wel goed zitten met die GKSI.

Dicks collega Dirk Griffioen en zijn vrouw Reina zijn inmiddels ook aardig ingeburgerd hier. Ze hebben natuurlijk ook al meer dan 13 jaar Indonesië-ervaring. Het is heel fijn dat ze hier zijn. De jongens vinden het ook heel gezellig, en vragen regelmatig wanneer oom Dirk en tante Reina weer eens komen. Dirk heeft inmiddels de colleges dogmatiek van Dick overgenomen, en dat is echt een verlichting voor Dick (die de laatste weken toch wel aan het eind van zijn latijn was). Bovendien is het natuurlijk heel prettig en nuttig om over allerlei dingen die Setia betreffen te kunnen overleggen. Hopelijk krijgt Reina (die groepsleerkracht is) de kans om ook aan de Nis te werken. Dat zou heel mooi zijn.

We wensen jullie allemaal fijne kerstdagen, en Gods zegen en nabijheid in het nieuwe jaar.

Dick en Corien,
Richard, Justin, Lennart en Joël.

 terug   naar boven