Terugblik Marianus en Yusup

Beste mensen,
Er is tijd van komen en er is tijd van gaan. Beide zijn al voorbij. We zijn nu in Jakarta. Binnen drie jaar tijd hebben we veel leuke dingen kunnen ervaren.

Ik heb dorst
Zoals al bekend is geworden, voor de meeste lezers, heb ik me gespecialiseerd in dogmatiek of wat tegenwoordig als systematische theologie wordt genoemd. Ik was eigenlijk niet geïnteresseerd in dit vak.
Ik wou liever Nieuwe Testament, het vakgebied waar Yusup in is gespecialiseerd.  Dus in  2003, toen we - de vertegenwoordigers van GZD, Yusup,  en ik, - een gesprek hielden met de TU, hadden we nog geen definitieve besluit genomen.  Eindelijk koos ik dogmatiek voor twee redenen: 1) SETIA heeft gespecialiseerde docent in vakgebieden – zoals dogmatiek, OT, NT, Zendingswetenschap en Praktische theologie – nodig. Dan zijn twee docenten voor één vak onhandig. 2) omdat mijn bachelorscriptie dogmatisch was. Das was de opmerking drs. C. J. Haak. Ik koos dogmatiek maar was niet zo blij. Maar op de duur bleek dogmatiek interessant te zijn. ik ben verliefd geworden op dogmatiek. Ik heb dorst naar alle kennis omtrent dit vak. Gelukkig.

Diploma
Eerlijk gezegd is het Nederlands niet gemakkelijk. Binnen drie jaar tijd heb ik mijn best gedaan om het Nederlands te kunnen beheersen maar het lukt me nog steeds niet. Desondanks heb ik mijn doctoraalscriptie in deze ongemakkelijke taal kunnen schrijven. Ook mijn afstudeervoordracht deed ik in het Nederlands. Dat vond op 28 november plaats. Ik ben geslaagd en het diploma is al in mijn bezit. Ik hoop dat ik de kennis in de gereformeerde theologie, die ik tijdens mijn studie heb geleerd, door SETIA te kunnen verspreiden.

Een boeiende terugblik
Een terugblik op wat er allemaal heeft plaatsgevonden in onze familie in de ruim drie jaartijd dat we in Nederland verbleven is boeiend. Enkele voorbeelden: we kwamen naar Nederland met ons drieën, terug met ons vijven. We praatten en begrepen Nederlands nauwelijks toen. Maar nu is het anders geworden. We kunnen het Nederlands redelijk goed praten en begrijpen.

Hartelijke dank
Van het begin tot het eind van zowel ons verblijf in Nederland als van mijn studie hebben veel mensen hand- en spandiensten verricht. Sommigen hebben hun geld uitgegeven om onze behoefte te voorzien. De andere hebben ons geholpen met hun kennis enz. Voor al die lieve mensen gaat onze hartelijke dank uit. Moge de Heere God u zegenen.

Goed functioneren
Nu zijn we weer in ons vaderland. Alles is weer anders: het weer, de levensomstandigheden, de werksfeer enz. Ik hoop met hart en ziel dat ik goed kan functioneren op SETIA. Vergeet ons niet in jullie gebed.

Terugblik: Yusup Lifire

Als we terugkijken naar wat er de laatste drie jaar met ons is gebeurd kunnen we stellen dat de tijd is omgevlogen. Het is allemaal erg snel voorbij gegaan en we hebben echt van ons verblijf in Nederland genoten.

Gezin
We arriveerden hier met ons tweeën en gaan nu met ons vieren terug. Onze twee lieve kinderen Daniël en Christi zijn hier ter wereld gekomen. Indonesië is hun vaderland, Nederland hun geboorteland. Ze zijn beide in januari geboren, in het koude winterseizoen, toen ik bezig was met de voorbereiding van tentamens. Maar het is allemaal goed gegaan. De komst van Daniël leverde spanning op. Bij een ontsluiting van 9 cm ontdekte de vroedvrouw ontlasting in het vruchtwater. Toen moesten we snel naar het ziekenhuis in Zwolle. Daar liep gelukkig alles op rolletjes. De geboorte van Christi, net één jaar later (januari 2006), verliep zo mogelijk nog voorspoediger. Zij werd thuis geboren, in nieuwe SETIA huis in de binnenstad van Kampen.
Toch hebben we ook moeilijke momenten gekend. Op tweede kerstdag 2004, toen we hier nog maar enkele maanden waren, werden Atje en Nias (waar Warni vandaan komt) getroffen door een tsunami, en hadden we ongeveer twee weken geen contact met haar ouders. Gelukkig was hun niets overkomen. Veertien dagen daarvoor was het dorp van mijn moeder door een aardbeving getroffen. Het huis waarin zij met mijn jongste broer woonde, was ingestort. Gelukkig waren ze op het moment van de beving niet thuis. Was dat wel het geval geweest, dan zou het ongetwijfeld slecht met hen zijn afgelopen…
Vervolgens zijn twee ooms van Warni overleden, en stierf bovendien haar nichtje. Een van beide ooms hadden wij nog ontmoet vlak voordat we naar Nederland kwamen.
Onze allerzwaarste dag was echter 24 november 2006. Toen ontviel ons plotseling mijn 27-jarige broer. Vooral mijn moeder heeft het hier ontzettend moeilijk mee gehad. De here heeft ons echter wonderlijk getroost. Ook hebben we veel steun en medeleven ondervonden van onze broeders en zusters hier in Nederland.

Aanpassing
Van Indonesië naar Nederland. Van de ene kant naar van de wereldbol naar de andere. Niet alleen qua afstand ver van elkaar verwijderd, maar ook qua taal en cultuur. In Nederland was alles anders: het eten, het klimaat, de temperatuur enzovoort. Gelukkig hadden we in Jakarta al wat Nederlands geleerd. Dat heeft ons direct na onze aankomst enorm geholpen. Maar het was natuurlijk niet voldoende om hier tijdens de zondagse erediensten de preken te kunnen volgen. De eerste keer dat Warni met haar begeleider op stap ging moest ze een woordenboekje meenemen. We kwamen hier aan op 29 september 2004, een koude en donkere najaarsdag. Gelukkig hadden we uitstekende begeleiders. Mede dankzij hun inspanningen is onze acclimatisering zonder veel moeite verlopen. Bijna alles was door de SETIA-commissie in Kampen op voortreffelijke wijze geregeld!. We hebben veel kenissen gemaakt die wij hen zullen missen.
Gedurende de eerste twee jaar woonden we met twee gezinnen in een huis. Dat was gezellig, maar ook lastig. We moesten ons immers niet alleen aan de Nederlandse cultuur, maar ook aan elkaars gewoonten aanpassen! Bovendien waren Warni en ik net getrouwd, en moesten we ook in het huwelijk elkaar nog goed leren kennen. Dit alles heeft gelukkig maar weinig problemen opgeleverd.

Studie
Studie was het hoofddoel van onze komst naar Nederland. Mijn enthousiasme om hier te komen studeren was groot. Ik wist en weet dat het opleidingsniveau hier hoog is. Maar dat stimuleerde me juist om hard te werken. Ik wilde me niet trouwens niet alleen op de studie, maar ook op de beheersing van het Nederlands toeleggen. Ik herinner me de eerste colleges van drs. De Bruijne en prof. Meijer. Het niveau waarop zij zich van het Nederlands bedienden was zo hoog dat ik er maar weinig van verstond. Toch moest ik direct Nieuwtestamentisch Grieks leren. Het leren van twee vreemde talen tegelijk was bepaald niet gemakkelijk! Gelukkig was er een tentamen dat ik in het Engels kon afleggen! Het betrof een mondelinge vertaling van de tweede helft van het boek Handelingen. Ik kwam er goed doorheen.Vanaf dat moment kreeg ik vertrouwen in het verdere studieverloop.
Mijn gehele studieperiode heb ik als plezierig ervaren. Dat geldt ook voor de tijd die ik aan mijn scriptie besteedde. Mijn grote probleem was en bleef echter de taal. Spreken of discussiëren in het Nederlands kon ik op den duur wel aardig. Dat ging me zelfs prima af, vond ik zelf. Maar ik had de grootst mogelijke moeite met schrijven. Met geen mogelijkheid kon ik een correcte Nederlandse zin op papier krijgen. Dat frustreerde me af en toe geweldig. Een vervelende bijkomstigheid was dat ik aanvankelijk niemand had om mijn doctoraalscriptie te corrigeren. Dat heeft me wel eens ontmoedigd. Achteraf denk ik dat ik bepaalde vakken en zaken veel beter had kunnen doen en moeten organiseren. Naderhand hebben ds. Jaap Groen en broeder Derk van Dijken in dit opzicht veel voor me betekend.
Eindelijk kan ik dan nu met een tevreden gevoel naar Indonesië terug. Niet alleen vanwege de goede beoordeling waarmee ik mijn studie bekroond mocht zien, maar vooral vanwege de intellectuele vorming die ik hier heb ontvangen in de gereformeerde traditie. Het schrijven van een doctoraalscriptie was een boeiende ervaring. In exegetisch opzicht ben ik er aanzienlijk door gegroeid. Ik heb me niet alleen kunnen verdiepen in de taal en in de tekst, maar ook in de wereld van het Nieuwe Testament. Vooral op mijn directe onderzoeksterrein heb ik veel nieuwe inzichten verkregen. Voor het werk dat ik straks in Indonesië hoop te gaan doen zal dat ongetwijfeld van belang zijn.
15 november van dit jaar was een spannende dag voor me. Op die dag besliste de beoordelingscommissie over mijn eindscriptie. Mijn vreugde was uiteraard groot toen ik te horen kreeg dat ik op 29 november mijn studieresultaten mocht presenteren. Dit betekende namelijk dat ik geslaagd was! Inmiddels heeft de presentatie plaats gevonden. Op de afloop daarvan kijk ik met tevredenheid terug.

Thuisreis
Direct de volgende dag, op 30 november dus, kreeg ik een rooster uitgereikt. Het bleek te gaan om een lesrooster voor de MDiv-opleiding SETIA-GZD in Jakarta. In dat rooster komt mijn naam voor. Ik word dus geacht daar les te gaan geven. Vandaag, 7 december, nam ik het lesrooster voor de SETIA bacheloropleiding in ontvangst. Dit brengt me in gedachten al naar Indonesië terug. Ik zie uit naar de terugreis. Ik heb wel zin om weer in m’n eigen land aan de slag te gaan. Om de kennis die ik hier heb verzameld, over te brengen op de studenten daar. Met die bedoeling ben ik hier immers naar toe gekomen! Ik ontken niet dat onze terugkeer naar het eilandenrijk op ons en onze kinderen een behoorlijke impact zal hebben.
In de drie jaren die we hier in Nederland hebben doorgebracht, zijn we natuurlijk veranderd. Toch horen we eigenlijk in Indonesië thuis. Daar hebben we tenslotte 24 jaar (Warni) en 28 jaar (Yusup) gewoond. Daar bevinden zich onze wortels.
We willen de mensen die ons hebben geholpen hartelijk bedanken. Vooral voor de financiële bijstand die we mochten ontvangen zijn we bijzonder erkentelijk. We bidden dat de deze investering aan de andere kant van de wereld mag renderen en daar mag bijdagen aan de voltooiing van Gods werk op aarde.
Op 17 december vliegen we naar ons vaderland terug. We weten niet of we ooit weer voet op Nederlandse bodem zullen zetten. Wel willen we hier tot slot met nadruk vermelden dat we in dit land een prachtige tijd hebben gehad. Vaarwel Kampen! vaarwel Nederland!