Vastbesloten om Jezus te verkondigen

De Theologische Hogeschool Setia in Jakarta telt heel wat studenten. Zo'n 1500. Al die studenten moeten ook begeleid worden. Daar heb je docenten voor nodig. Setia heeft er heel wat, ook al zouden het er nog wel wat meer mogen zijn, gezien de hoeveelheid studenten die onderwezen en begeleid moet worden.
Eén van die docenten is Bapak Sabudin. Sabudin is al aan Setia verbonden als docent sinds 1994.
Hij behoorde tot de tweede lichting studenten van Setia, dat is opgericht in 1987. Sabudin kwam in Jakarta aan als student in januari 1988.

Bekering
Als ik vraag naar een belangrijke gebeurtenis in zijn leven, dan noemt hij zijn bekering: op 18 januari 1988 kwam hij tot geloof in Jezus Christus.
Geboren op Kalimantan Barat groeide hij op in een katholiek gezin. Maar als katholiek geloof je toch ook in Jezus? 'Inderdaad', zegt Sabudin, 'maar in het gezin en in de omgeving waar ik opgroeide was het katholiek geloof slechts de buitenkant. Ik ben groot geworden in een omgeving waarin niet alleen de kerk invloed uitoefende, maar ook het animisme. In de praktijk van ons leven speelde voorouderverering en andere heidense gewoonten nog een grote rol.'
Na zijn middelbare schoolopleiding wilde Sabudin rechten gaan studeren, maar door ziekte kwam het daar niet van. In het ziekenhuis hoorde hij pas voor het eerst het zuivere evangelie van Jezus Christus van een dominee die hem bezocht. 'Dat leidde toen nog niet tot mijn bekering, tot een bewuste keuze voor Jezus.' In dat zelfde jaar (1987) kwamen er vier mensen van Setia op Kalimantan Barat het evangelie verkondigen. De ouders van Sabudin kwamen tot geloof, maar hij zelf was nog niet overtuigd, ook al begon er al wel wat te groeien.
Op aandringen van anderen liet hij zijn plan om rechten te gaan studeren varen, en besloot hij om naar Jakarta te gaan, om theologie te gaan studeren. 'Toen was ik nog niet bekeerd. Het was nog fifty-fifty.' Maar op Setia aangekomen, op 18 januari 1988, ontving hij Jezus in zijn hart, zoals hij het zelf zegt. En dat heeft tot nu toe zijn leven bepaald.
Niet alleen het bekeringsverhaal van Sabudin zelf is het vermelden waard. Het meest bijzondere dat hij in zijn leven ervaren heeft is de bekering van zijn vrouw, die op het moment dat ze verkering kregen nog moslim was, en actief was in de moskee. Het feit dat zij tot geloof is gekomen ervaart hij nog steeds als een bijzonder ingrijpen van God.

Setia
In 1994 behaalde hij zijn hogeschooldiploma. Direct werd hij ook ingeschakeld als docent op Setia. Dat werk doet hij nog steeds. Daarnaast is hij ook blijven studeren. In 2000 behaalde hij zijn M.A. in christian leadership, en in 2004 zijn M.Th. met als specialisatie godsdienstonderwijs.
Sabudin geeft al 12 jaar les op Setia. Als ik hem vraag wat de plus- en minpunten zijn van Setia, blijken die allemaal te maken te hebben met die ene zaak die zo belangrijk is voor Setia: evangelisatie. En dan met name evangelisatie in gebieden waar nog geen kerken zijn. 'Een negatieve ontwikkeling op Setia is, dat de motivatie om te evangeliseren en de bereidheid om daarvoor offers te brengen sterk is afgenomen onder de studenten. Veel studenten lijken het behalen van een academische graad en hoge cijfers veel belangrijker te vinden dan de verkondiging van het evangelie. Dat betekent niet dat kennis niet belangrijk is. Zeker wel. Maar er moet evenwicht zijn tussen aandacht voor het middel (kennis vergaren, een titel halen) en het doel (evangelisatie).'
Sabudin ziet zeker het belang in van een goede opleiding. 'De studenten moeten een goede basis hebben. Daarom is de aandacht voor de gereformeerde theologie die er nu is op Setia zo belangrijk voor de vorming van de studenten. Als er tijdens de opleiding geen goede basis gelegd wordt, dan gaat er op den duur iets mis met de evangelie verkondiging. Goede aandacht voor de bijbelse leer is van groot belang. Vandaar dat er evenwicht moet zijn tussen opleiding en evangelisatie.'

Dat is juist het sterke punt van Setia, vindt Sabudin. 'Het trouw zijn aan het zendingsbevel van Jezus zelf. Daar gaat het om. Daar is Setia op gericht. Dat zie je veel minder bij andere Theologische hogescholen hier in Indonesië. Dat valt ook anderen op: In gebieden waar niemand anders wil werken, daar is Setia aanwezig.'
Dat betekent wel dat zowel docenten op Setia als afgestuurderden die overal in Indonesië aan het werk gaan genoegen moeten nemen met een laag loon of een kleine maandelijkse vergoeding. Maar velen hebben dat er nog steeds voor over.

Andere taken
Lesgeven op Setia is niet het enige wat Sabudin doet. Hij gaat er ook regelmatig op uit om cursussen te geven aan evangelisten en gemeentes. Daarnaast regelt hij ook de verblijfs- en werkvergunningen van buitenlanders die op Setia werkzaam zijn. Ook is hij actief in een christelijke politieke partij.
Maar ook dat is nog niet alles. Je zou zeggen dat je aan deze taken je handen vol hebt. Toch vindt Sabudin nog tijd om leiding te geven aan twee (!) gemeentes: een Setia-gemeente, en een gemeente die bestaat uit mensen van verschillende kerkelijke achtergrond.
Waar haal je de tijd en energie vandaan? En hoe houd je dan nog tijd over voor je gezin? Sabudin is getrouwd en heeft twee kinderen: Restu (groep 6 van de basisschool) en Gama (afkorting van Gamaliël; hij zit op de kleuterschool). Over zijn gezin is hij heel duidelijk: 'De eerste taak die God aan mijn gegeven heeft, is mijn gezin. Ik zal daar dus altijd bewust tijd voor maken. Hoe kun je een goede predikant zijn als je je eigen gezin verwaarloost?' Sabudin geeft aan daarin gevormd te zijn door zijn contacten met buitenlandse predikanten die in Indonesië werkzaam zijn.

Gemeentewerk
Hoe ervaart hij dat, predikant zijn in een omgeving waarin de meerderheid van de bevolking moslim is? Er wordt de laatste tijd veel geschreven over kerken die gesloten worden. Hoe is dat in de wijk waar Sabudin predikant is?
'De beide gemeentes die ik leid zijn nog niet zo groot. We komen bij elkaar in huizen. Wij hebben een goede verhouding met de mensen in onze wijk en de mensen in de kampong. Als wij een kerk zouden willen bouwen, zouden we daar wel toestemming voor krijgen. Maar het probleem is: de grond is zo duur. Zoveel geld kunnen wij nu nog niet opbrengen. Dus voorlopig blijven we de kerkdiensten in de huizen van gemeenteleden beleggen. Maar wij hebben niet te maken met tegenstand. Het komt erop aan dat je een goede verhouding hebt met de mensen in de buurt. Daarin moet je voldoende tijd investeren.'

naar boven